ညဆို ေခါက္တုတ္ေခါက္ျပန္ လမ္းေလွ်ာက္
ႏွလံုးသားကို တံခါးေခါက္ၿပီး ..
အေမွာင္ထဲမွာ ျပန္ေပ်ာက္သြားတဲ့မင္း ...
အလင္းေတြ႕တိုင္းေၾကာက္
အေမွာင္ေရာက္မွ ေတြ႕ရသူကို
ငါ့မွာေတာ့ ေတာက္ ! တေခါက္ေခါက္နဲ႕
ၾကာေတာလဲ ..
ရွန္ပိတ္တစ္ခြက္ၿပီးတစ္ခြက္ေသာက္
ေမွာက္သြားတဲ့ညေတြ မ်ားၿပီေပါ့ ...
ေပါင္မုန္႕ကို ဒီအတိုင္းစား ..
ေရကို မက်ဳိဘဲေဘာက္ ..
အ႐ိုးမနင္မွ သိလိုက္ရတယ္ ..
ငါေတာင္ အစိမ္းေတြ စားတတ္ေနၿပီလား?
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
No comments:
Post a Comment